Pokój z kawałkami szczęścia stał się trumną. Noszę więc żałobę po tym krześle, po łóżku. Po sobie na nich najczarniejsza jestem.

Mam szczęście za szybką. Właściwie to z dnia na dzień staje się ona szybą kuloodporną. Za nią budujesz mur.
Im bardziej się staramy, tym mniej mamy.

Czasami w życiu dzieje się coś co boli tak bardzo że aż brakuje tchu. Albo nie tyle go brakuje ile my sami nie chcemy wziąć następnego. Nawet płakać się wtedy nie da bo łzy wysychają w ogarniętej furią głowie. Takie rzeczy się dzieją i nigdy nie jesteśmy w stanie przewidzieć kiedy weźmiemy następny wdech, który spowoduje Niagarę łez. A kiedy już skończymy łapczywie łapać powietrze możemy żyć. Ten letarg to cierpienie, złość i bezgraniczna miłość zarazem. To niechęć życia i niechęć umierania. To zapominanie.

Gdyby moja szafa wyglądała jak moje życie, nie miałabym w co się ubrać. I chodziłabym taka naga, bezbronna i bezradna. Obdarta z sukienek miłości, ze spodni pewności siebie. bez skarpetek ciepła i majtek pożądania.

Niby-inna, bo naga.
Ale przezroczysta.

Stylistyka i kultura języka <3

“Ten zawód byłby naprawdę fajny, gdyby nie trzeba było pisać.”

Bo ja naprawdę lubię swoje studia!